Gry komputerowe zasadniczo nie są tym, co zaleca się ludziom na sen. Ale w tej recenzji spróbuję Wam udowodnić, że może być dokładnie na odwrót. Melatonin to bardzo dobra propozycja na leniwy wieczór.
Feeria barw, dynamiczna akcja, głośne wybuchy – to rzeczy często kojarzące się z grami komputerowymi. Tytuł, który chcę przedstawić Wam poniżej, wyłamuje się ze stereotypu. Pozycja przykuła moją uwagę przede wszystkim grafiką. Po prostu zauważyłam ją na Steamie podczas leniwego przewijania polecanych. Nie ukrywam – wpasowała się perfekcyjnie w moje preferencje wizualne. Ma urocze, nowoczesne ilustracje przywodzące na myśl styl produkcji Adult Swim w pastelowych, różowofioletowych barwach. Potem zauważyłam, że jest w promocji. Dopiero później przyjrzałam się, w co konkretnie przyjdzie mi klikać. A klikać będzie trzeba bardzo dużo, bo to gra… o rytmie. Jest bardzo króciutka (może trzy- lub czterogodzinna), a historia też nie jest nazbyt skomplikowana. Nasz główny bohater każdej nocy śni o czymś nowym i (przynajmniej w mojej interpretacji) porządkuje odrobinę swoje życie. No, przynajmniej jeśli oceniamy po liczbie pustych pudełek po pizzy i energetykach. Jeśli nigdy wcześniej nie byliście fanami gier rytmicznych, to mam nadzieję, że ta recenzja zainspiruje Was do sprawdzenia, jak gra się w Melatonin.
Ad REM…
W ostatnim czasie unikam raczej grania późnymi wieczorami, żeby nie świecić sobie w oczy niebieskim światłem i nie wybijać ze snu dużymi emocjami (albo wciągnięciem się po uszy w fabułę – patrzę na Ciebie, Clair Obscur: Expedition 33). W tym kontekście jedną z ogromnych zalet Melatonin jest niska stawka rozgrywki. Nie udało się trafić w rytm? Trudno, możesz zacząć jeszcze raz. Na ten moment znudziło Ci się klikanie? Też żaden problem, wrócisz do tego samego etapu następnego dnia. Nie znajdziecie tu dramatycznych zwrotów akcji ani wściekłego tłuczenia w klawisze. To doskonała gra na rozluźnienie się i zmniejszenie napięcia. Nie pomylcie tego jednak z brakiem ciekawej zabawy! Dwadzieścia poziomów rodem z sennych marzeń zostało podzielonych na pięć rozdziałów (cztery noce i poranek). Żeby przejść do kolejnej nocy, trzeba uzyskać co najmniej osiem gwiazdek w czterech poziomach, z których każdy jest osobnym snem.
Noc pierwsza – śpiączka spożywcza
Pierwszy rozdział, czyli noc numer jeden, przedstawia naszego bohatera przysypiającego na kanapie przed telewizorem w otoczeniu stosów pustych puszek po energetykach i opakowań po fast foodzie. Kiedy w końcu odpływa, jego oczom ukazuje się krajobraz z reprezentacjami różnych życiowych przyjemności. Pierwszy jest sen o jedzeniu – unosimy się na uskrzydlonym krześle, a pyszne kąski pizzy czy burgera same wpadają nam do ust. Żeby jednak nie było za łatwo – musimy skoordynować czas otwierania paszczy z czasem, kiedy przysmaki wylatują z opakowania. Gra daje nam sygnały rytmem i dźwiękiem, ale dla osób pozbawionych takiego wyczucia jest również tryb prosty. Włącza on mniej dokładne ocenianie trafień oraz wizualne wsparcie. I całe szczęście, bo z mojej perspektywy tryb zwykły jest niezmiernie trudny, a większość sygnałów – niejasna. Możliwe, że to wrażenie zmieni się przy kolejnym przejściu. Dla osób prawdziwie spragnionych wyzwań jest również opcja trybu trudnego. Ja nawet się do niego nie przymierzałam.
Następne poziomy to zakupy, zdobywanie obserwujących w mediach społecznościowych oraz gry komputerowe.
Noc druga i kolejne sny o potędze
Nie chcę zdradzać wszystkiego, bo odkrywanie kolejnych poziomów to przyjemność sama w sobie. Dlatego powiem tylko oględnie, że następne etapy dotyczą siłowni, pracy, zarabiania pieniędzy czy randkowania (to, ile zabawnych metafor ukryto w grafikach, jest niesamowite), a później robi się (minimalnie) poważniej. Pojawiają się motywy takie jak stres, plany na przyszłość czy rozliczenie z przeszłością. Pomimo tego, gra pozostaje lekka jak puchowa pierzynka, wciąż podana w pastelowych kolorach i urocza. Dokładnie tak, jak na cozy grę przystało.
Dla osób z ambicjami dostępny jest także tryb tworzenia, w którym możecie zbudować własny poziom dopasowany do upodobań. Pozwala on też lepiej zrozumieć, w jaki sposób działa Melatonin. Osobiście uważam, że to fantastyczny krok marketingowy, bardzo mocno przedłużający żywotność i grywalność.
Czy czas się budzić? Melatonin – finalne wrażenia
Podsumowując – na sen polecam Melatonin. Do klikania chce się wracać mimo pewnego potencjału na frustrację powodowaną nietrafianiem w rytm. Rozgrywka jest prosta, miła i przyjemna, z dużą przestrzenią na szlifowanie umiejętności. Zaczynając recenzję, spodziewałam się, że będzie sympatycznie. Nie zawiodłam się. Zarówno cukierkowa oprawa czy świetna muzyka, jak i grywalność budzą praktycznie same pozytywne uczucia. Pozycja została wydana w grudniu 2022 przez „studio” uroczo nazwane Half Asleep, w tym samym roku zaś doceniono ją i wygrała Indie Cup Canada. Studio ujęłam w cudzysłowie, ponieważ, jak możemy przeczytać na oficjalnej stronie gry, to po prostu alias twórcy, Davida Hunga. To całkiem imponujące, biorąc pod uwagę, jak dobrze wszystko jest skonstruowane. Kreatywne metafory, „senna logika”, estetyka – spójna historia, dopasowane grafiki, oryginalny pomysł, dobra mechanika. Ot, perełka. Dla mnie – osoby grającej bardzo casualowo i bez spiny – była to produkcja na trzy krótkie wieczory.
